✦ ~~~~~
Sevgili sen,
Bugün biraz geçmişi düşündüm. Aslında düşünmek istemedim ama bazı geceler vardır, insanın aklının kapısını çalmadan içeri girerler. Bir an sessizce otururken kendimi yıllar önce bıraktığım yerlerde buldum. Unuttuğumu sandığım insanlar, kapandığını düşündüğüm yaralar, geçtiğini söylediğim acılar birer birer karşıma çıktı.
Ne çok şey yaşamışım. Ne çok ağlamışım. Ne çok kırılmışım. Bazen düşünüyorum da, o zamanlar yaşadığım şeyleri bugün biri anlatsa dayanamazsın derdim. Ama dayanmışım. Her seferinde biraz daha susarak, biraz daha içime kapanarak, biraz daha kendimden vazgeçerek dayanmışım. Geçmişteki halime bakıyorum. Bazı fotoğraflarda gözlerime uzun uzun bakıyorum. O kız benim mi gerçekten? O kadar umutlu, o kadar saf, o kadar kolay inanan biri ben olabilir miydim? İnsanlara kalbini bu kadar rahat açan, sevilmek için bu kadar çabalayan, herkesin iyiliğini düşünen biri...
Ne zaman değiştim bilmiyorum. Ne zaman yoruldum bilmiyorum. Ne zaman kendimi kaybettim bilmiyorum. Sadece bir gün uyandım ve içimde eskiden yaşayan kişinin sesini duyamadığımı fark ettim. En çok da buna üzülüyorum. Bana yapılanlara değil. Kaybettiklerime değil. İçimde sessizce eksilen parçalarıma üzülüyorum.
Çünkü bazı insanlar giderken sadece kendilerini götürmüyor. Birlikte senin bir parçanı da alıp gidiyorlar. Sonra sen yaşamaya devam ediyorsun ama bir tarafın hep eksik kalıyor. Herkes seni tamam sanıyor, sen ise hangi parçanın eksik olduğunu bile bilmeden dolaşıyorsun.
Yıllarca güçlü görünmeye çalıştım. Ağlarken bile güçlü görünmeye çalıştım. Kırılırken bile güçlü görünmeye çalıştım. Kimse yüküm olmasın istedim. Kimse benim yüzümden üzülmesin istedim. Ama galiba en büyük yükü yine kendime oldum. Bazen sadece birinin yanıma oturmasını istiyorum. Hiçbir şey çözmeden. Hiçbir öğüt vermeden. Sadece sessizce oturup yorgun olduğumu anlamasını istiyorum. Çünkü bazı yorgunluklar uyuyunca geçmiyor. Bazı yaralar zamanla kapanmıyor. İnsan bazen yıllar sonra bile aynı acının izini taşıyabiliyor.
Bugün aynaya baktım. Yüzüm değişmiş. Gözlerim değişmiş. Ama en çok ruhum değişmiş. Eskiden her şeyin düzeleceğine inanırdım. Şimdi ise sadece biraz huzur istiyorum. Büyük mutluluklar değil. Büyük hayaller değil. Sadece içimdeki gürültünün susmasını istiyorum. Kendime yabancı hissetmeden bir gün geçirmek istiyorum. Belki de bu yüzden üzülüyorum.
Çünkü geçmişte yaşadığım şeyleri değil, o şeylerin beni dönüştürdüğü kişiyi tanıyamıyorum. İnsan kendine yabancılaşınca kime sığınacağını da bilemiyor. Bugün bunu fark ettim. Yıllardır herkesi anlamaya çalışırken kendimi dinlemeyi unutmuşum. Herkesi affederken kendime merhamet etmeyi unutmuşum. Herkes için mücadele ederken kendi içimdeki savaşı görmezden gelmişim.
Şimdi bu satırları yazarken içimde garip bir sessizlik var. Belki hiçbir şey düzelmedi. Belki yarın yine aynı düşünceler gelecek. Ama en azından bugün kendime karşı dürüst oldum. Yorulduğumu kabul ettim. Üzüldüğümü kabul ettim. Özlediğim şeylerin olduğunu kabul ettim. Ve galiba bazı kabullenişler iyileşmenin ilk adımıdır.
Mektubun sonuna geldim. Bu da diğerleri gibi okunacak, sonra yırtılıp atılacak. Ama belki bu kez içimde kalan birkaç kırık cümleyi de beraberinde götürür.
✦ ~~~~~