Eve dönmek için okuldan çıkıyorum. İlk gün kurduğum arkadaşlık sayısı: sıfır. Dolayısıyla “Bir yerlere giderim arkadaşlarımla” planım da çöpe gidiyor. Yürürken kendi kendime söz veriyorum: Bu günü unutacağım. İkinci gelişimi, ilk günmüş gibi kabul edeceğim. Okulla ilgili kötü bir anım olsun istemiyorum.Farkına varmadan metrobüse varmışım. Her zamanki gibi tıklım tıklım. Binerken insanların beni itmesine aldırmamaya çalışıyorum. “Bu da metrobüsün raconu herhâlde, kabullenmeliyim,” diye düşünüyorum. Tam o sırada, kalçamda belli belirsiz bir el hissediyorum. Sinirle arkamı dönüyorum ama kimse bana bakmıyor. Kimin yaptığını bilmiyorum. Hızla uzaklaşıp bir köşe buluyorum kendime. Sırtımı yaslıyorum. Kötü kokular, itiş kakış ve sarsılmalar eşliğinde Kartal durağına varıyorum. Şimdi sırada otobüs var.