Eve geliyorum, teyzemin sarışın komşusu bugün de bizde. Moralimin bozuk olduğunu saklayamıyorum; zaten saklamak gibi bir yeteneğim de yok. Ne hissediyorsam yüzümde, açıkça. Sevmiyorum bu hâlimi. Oysa ona yanıldığını göstermek isterdim. İlk günün nasıl geçtiğini soruyor. “İyiydi,” deyip başımı çeviriyorum. Yüzümü görse, anlayacak. Ama bu kadarı bile yetiyor; hemen çözüyor beni. “Hiç iyi geçmiş gibi görünmüyorsun ama.”Sanane, diye bağırmak isterken teyzem içeri giriyor, “Ne oldu sana?” diye o da soruyor.Ne var benim yüzümde, duygu durumumu anlatan bir yazı mı geçiyor alnımdan? Omuzlarım düşüyor, bir anda çözülüyorum.Sarışın komşu, sanki sevinçli bir haber almış gibi birden ayağa fırlıyor, ellerini hızla birbirine vurmaya başlıyor. “Ben demiştim!”Yüzüne yayılan gülümseme, bütün bedenimi dikenli bir tel gibi sarıyor. Rahatsızlığımı fark etmiş olmalı ki, yapay bir ifadeyle bu taşkın tepkisini örtbas etmeye çalışıyor. Sağ elini göğsüne bastırıp başını öne eğiyor, sonra: “Yanlış anlama olur mu canım? Sadece gerçekleri bilmeni istedim. O yüzden uyarmıştım seni. Yoksa… İnan çok üzüldüm, acını içimde hissettim.” Son cümlesini söylerken, bu kez iki elini birden göğsünde birleştiriyor. Okul piyesleri dâhil, hayatım boyunca bu kadar kötü bir oyunculuğa rastlamamıştım.“Önemli değil,” diyorum ve sırtımı dönüp Arda ile Neva’nın odasına geçiyorum. Ama o hâlâ konuşuyor:“Elbette canım, senin şu an psikolojin iyi değil. Seni çok iyi anlıyorum. Hiçbir şey senden önemli değil. Şimdi güzelce uyu, mutlaka iyi gelecektir. Ne zaman istersen, ben buradayım.”