Doğru dersi seçmiş olmak için dua ediyorum. Yetmişli yaşlarda bir hoca, on dakikalık bir sessizliğin ardından, “İlk malzeme ne olabilir sizce?” diye soruyor. “Tuğla!” diye bağırıyor öğrencilerden biri. Hoca sinirli bir şekilde gülmeye başlıyor. Cevabın tuğla olmadığı belliydi aslında. Kim bilir, belki biz de güleriz bu cevaba; ama hoca o kadar sinirleniyor ki kimse gülmeye cesaret edemiyor. Cevabı veren çocuğa üzülüyorum. Hem belki bir anda ağzından kaçmıştır, ne var bunda? “Ev yapıyorsun ev, daha yemeğin yok senin, ağaçtan kurtlu elma bulup yiyorsun, hayvan avlıyorsun. Tuğla sana gökten mi indi? Hay senin kafana tuğla düşmesin inşallah,” diye çıkışıyor çocuğa.Sınıftakiler gülmeye başlıyor. Cevabı veren çocuğa bakıyorum; zoraki bir gülümseme yerleştiriyor yüzüne.