Sokakta yürüyordum. Geceydi, rüzgâr soğuktu. Sokak lambalarının sarı ışığı titreyerek yanıyor, kaldırımların üzerine uzun gölgeler düşüyordu. Yalnızdım. Her adımım, yüreğimdeki acıyı biraz daha büyütüyordu. Sanki ayaklarımın altındaki taşlar, kalbime saplanıyordu. İnsan kalabalıkların içinde bile yalnız hissedebilir, ama ben gerçekten yalnızdım. Attığım her adım, içimde taşıdığım yükü daha da ağırlaştırıyordu. Kalbimden yükselen acı, ciğerlerime doğru yayılan koyu bir gölge gibiydi. Her nefeste biraz daha içime işliyor, beni içten içe boğuyordu.