Gözlerimi kapattım. Onu duymak istedim. Sesini, gülüşünü, adımı söyleyişini. Gözlerim kapalıyken, geçmişteki anılar bir film gibi canlanıyordu. Ama anılar kısa sürdü; onların yerini derin, keskin bir sessizlik aldı. Bu sessizlik öyle sıradan değildi; içime işleyen, kalbimi sıkan, nefesime bile karışan bir sessizlikti. Artık sadece ruhum değil, bedenim de o sessizliğin esiri olmuştu. Ne kadar dinlersem dinleyeyim, duyduğum tek şey boşluktu.