Bir an için her şeyin son bulacağını düşündüm. Göğsümdeki ağrı o kadar şiddetlendi ki, sanki kalbim duracak gibiydi. Gözlerimi açtığımda gökyüzü griydi, sanki yıldızlar bile benden yüz çevirmişti. İçimde büyüyen düşünce, “belki de buraya kadar” cümlesiydi. Ölüm, o an bana korkutucu değil, huzurlu gelmeye başlamıştı. Çünkü yaşamak, nefes almak, hissetmek; hepsi acıyla eşdeğer hale gelmişti.