Ama sonra, içimde bir yerden bir direnç yükseldi. Belki çok küçük, belki anlamsız ama yine de oradaydı. Derin bir nefes almaya çalıştım. Ciğerlerim yanıyordu, nefesim hırıltılıydı ama o çabayı verdim. O an fark ettim ki insan bazen en zor anında bile yaşama tutunacak küçücük bir sebep bulabiliyor. Benim sebebim belki çok basit bir şeydi: hâlâ içimde onunla ilgili bir parça vardı. Ve ben o parçayı kaybetmek istemiyordum.