Acı hâlâ oradaydı. Göğsümün tam ortasında, ciğerlerimin derinliklerinde. Yutkunamıyor, nefes alamıyor, sanki boğuluyordum. Ama acının yanında küçücük bir umut da vardı. İnsanı hayatta tutan şey bazen sadece bu küçücük parça olur. Belki sevmek, gerçekten acı çekmekle eş anlamlıydı. Belki de insan, sevdiği için yanmayı göze alır. Ben göze almıştım. Acıyla birlikte yaşamak, onu hiç yaşamamaktan daha gerçekti.