Ve ben, ciğerlerimdeki bu ağırlığa rağmen, bu acıyı taşımaya devam edecektim. Çünkü bu acı bana hâlâ sevdiğimi, hâlâ hissettiğimi hatırlatıyordu. Belki sevmek, zamanla tükenmekti. Belki de aşk, insanı öldürmeden önce içine işleyen bir hastalıktı. Ama yine de… ben bu acıyı bırakmayacaktım. Çünkü onun yokluğunu taşımak bile, onsuz tamamen boş kalmaktan daha iyiydi. Bu ağırlık, benim tek gerçekliğim olmuştu. Ve ben, son nefesime kadar bu yükü taşıyacak bir bedenle yürümeye devam edecektim.