Hüznün kolları sarıyor yüreğimi. Gecenin en kuytusuna attığım benliğimin çığlıklarını göz ardı edip devam ediyorum hayatıma. Kulaklığımda çalan şarkının varlığından habersiz atılan adımlar beni dar ve soğuk sokakalara kadar sürüklüyor. Birer birer sönen ışıklar ve bana kalan yıldızlar. Sonsuzluğun göstergeleri benim için onlar.
Kaç sokak geçtim kaç cadde misafir etti beni bilmiyorum. Ayaklarım bedenimi taşıyamayacak kadar yorgun. Kaç hayal kırıklığı eder bu sokaklar. Kaç hüzün eder bu caddeler.
Gecenin karanlığı sarıyor bedenimi. Düşüncelerim çıkmaz sokakta. Bölünmüş kelimelerden oluşan bir paragraf dönüp duruyor içimde. Ta ki kalın duvarlarıma çarpıp dağılıncaya dek.
Savrulan harfler ben'im...