Yazar
Günler geçtikçe hisleri körelmeye başlıyordu. Çektiği acının sebebini bulamaması, acının anlamsız olduğunu düşünmesine sebebiyet veriyordu. Yoğun sevgi duymasına rağmen sevgi beklememeye başlamıştı bile. Üstelik buna karar veren kendisi bile değildi. Hücrelerinin değindiği bütün sebepler buna iten şey oldu. Seçenek olarak kim böyle bir şey ister ki? Karıncanın yemini taşımak isteyen bir çocuk, gelecek en ufak sevgi parıltısını neden istemesin ki? Yaşatılanlar, dayatılanlar, verilen tepkiler. Ne kadar da yakın, bir çocuğun yok olup gitmesi…