Bir kadın,bir çocuk,bir insan doğduğu topraklara aittir.Oradan zorla koparılıp götürüldüğü hiçbir yerde kök vermez.Kök verdiğini sanır,yanılır. Aslında içten içe çürüyüp solar. Çünkü o topraklara ait değildir. İnsan ait olduğu yerde yaşar. Öteki türlü aslında ölür ama acı olan öldüğünü,can çekiştiğini asla bilememesidir. Köleler hep huzursuzdur. Azad edilmek bile dindirmez acıları.Çünkü insan geçmişiyle ve çocukluğuyla olan bağını hiçbir zaman koparmaz.