Hilal Sarıoğlu
@hilallsrioglu
Matematik öğretmeni
11 okur puanı
Ağustos 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Herkese merhaba Bu kitabı okumama Gogol'un son kitabı olması ve "manik depresif bozukluk" sürecinde bu kitabı yazması, kitabı tamamlayamayıp bazı kısımları yakması, hatta intihar
Herkese merhaba,
Bazı kitaplar biter, bazıları ise bittikten sonra insanın içinde yaşamaya devam eder. Sineklerin Tanrısı benim için sadece bir "adada hayatta kalma hikâyesi" olmadı;
Herkese merhaba,
Bazı kitaplar bittiğinde kapanmaz, içinde kalırsın. Sırça Fanus benim için tam olarak böyleydi. Kitapta çok başarılı bir gazeteci olan Esther'in intihar girişiminde bulunmasıyla hayatındaki değişiklikler anlatılıyor. Esther’i okurken onu anlamaya çalıştım. Çünkü onun mücadelesi bir seçim yapmak değildi; hiçbir seçeneğin kendisine ait hissettirmemesiydi.
Etrafındaki herkes bir ihtimal gibiydi:
Dr. Nolan’da iyileşmenin mümkün olduğu bir dünya vardı. Annesinde 'olması gereken kişi'. Betsy’de kusursuz, sorunsuz bir hayat. Doreen’de özgürlük. Joan’da insanın kendi karanlığıyla yüzleşmesi… Ama Esther hiçbirine tam olarak ait değildi. Belki de en büyük sıkışmışlık buydu.
Sırça fanus metaforu ise aklımda en çok kalan şey oldu. Dışarıda hayat akıyor, insanlar konuşuyor, gülüyor ama sen sanki camın arkasından izliyorsun. Her şeyin farkındasın ama hiçbirine gerçekten dahil değilsin.
Kitap boyunca hissettiğim şey üzüntüden çok, bir zihnin sessizce verdiği mücadeleye tanıklık etmekti. Ve belki de bu yüzden bu kitap, bir hikâyeden çok bir his bıraktı bende. Yıllar sonra bu satırları okuduğumda, Esther’i değil o sıkışmışlık hissini hatırlayacağımı biliyorum.
Şuna da değinmek isterim: Yazar zamanında bu kitabı kendisinden parçalara yer verdiği için takma isimle yayınlatmış. Merak edip yaşam hikayesini okuduğumda gerçekten sarsıldım.
Kitaptaki en çarpıcı sözle son veriyorum:
"Sırça fanusun içinde ölü bir bebek gibi tıkılıp kalan insan için dünyanın kendisi kötü bir rüyadır."
Herkese merhaba,
Bazen mutlu olmak istiyoruz ama neyin bizi gerçekten mutlu edeceğini bilmiyoruz. Seneca’nın kitabını bitirdiğimde aklımda en çok kalan şey buydu: İnsanlar mutlu olmak istiyor ama
Mutlu Yaşam Üzerine – Yaşamın Kısalığı ÜzerineSeneca · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202514,5bin okunma
Herkese merhaba,
Bazen bir filmden veya diziden etkilendiğimde onun aslında bir kitaptan uyarlama olduğunu görüyorum. "Hamnet" de benim için öyle oldu. Her zaman önce kitap derim ama ilk kez farklı bir şey yapmak istedim ve önce filmine gittim. Güzeldi, beğenmiştim ve acaba filmde gösterilmeyen yerler var mıdır, duygular yeterince işlenmiş midir diye kitabını da okumak istedim. İyi ki okumuşum ve evet yine "önce kitap" diyorum.
Hamnet beni içine alan bir kitap oldu. İlk başlarda filmi izlediğimden dolayı karakterleri özdeşleştirerek okudum, bazı yerlerde kendimce eleştirilerimi yaptım, güzel ilerliyordu. Ama ikinci bölümden itibaren her satırda duygusallığım arttı. O duygular kelimelere o kadar güzel yansımış ki. Agnes'in acısına ortak olurken, Judith'le birlikte ağlamaya ve içselleştirmeye başladım Hamnet'i. Susanna'nın o sessizliğini ve içine atışının acısını paylaşırken, babanın nasıl bunu yenmeye çalıştığını anladım. Herkesin acıyı farklı şekillerde yaşadığını, hayatın gerçeklerinden birinin ölüm olduğunu, o hiç gitmez dediğimiz insanların da bir gün gideceğini ve bize veda edeceğini bir kez daha hatırlattı kitap. Hamnet'in o güçlü duruşu, babasının onu yaşatma çabası hayatın hâlâ devam ettiğinin bir göstergesi.
Hamnet benim için özel bir yerde kalacak. Tabi ki kitap filmden çok daha güzel, siz önce kitabı okuyun derim ama film de bence oldukça başarılı bir şekilde uyarlanmış.
