“Biz insanların başarılı olduğu yerleri görüyoruz. Kimsenin reddedildiği işler, okullar, başarısız olduğu şeyler, yenilgiler görünmüyor. O insanlar bunları saklamasa bile görünmüyor.”
Winnicott, öfkelenmeyen çocuğun, ebeveynine dair umudunu kaybetmiş çocuk olduğunu vurgular. Çocuk kendi iradesinin ebeveynin iradesine dokunamayacağını, ebeveyni değiştiremeyeceğini bilir. Bu yüzden “kötü davranış” dediğimiz şeyi de göstermez. Çaresizce ve umutsuzlukla boyun eğmektedir. Maalesef bizim “iyi çocuk” dediğimiz çocuktur bu.