Sene 97, Malatya'dan Ankaraya gidiyorduk arabayla. Radyodan bu müzik çalmaya başladı , camımıza değen kar taneleri eşliğinde. Ankara'ya gidip isveç çalışma izni içi konsolosluğa gidiyorduk. Geri dönemeyeceğimizi hissedercesine.. Nakaratın da dediği gibi arar bulur muydun beni onca senelere , geçen zamana inat.. Şimdi o yolculukta bana eşlik eden ne insanlar kaldı , nede o temiz duygular... Bana tek kalan bu şarkının anılarda bıraktığı izi kaldı. İsveç'ten kucak dolusu selamlar. Ahmet abimize ve ali abimize teşekkürler.