"Bir insanın artık gidecek hiçbir yerinin olmaması ne demektir,anlıyor musunuz, saygıdeğer efendim,anlıyor musunuz?Çünkü her insanın hiç olmazsa gidebileceği bir yeri olması gerekmez mi?"
Schiller'in romantik ruhlu iyi insanlarında bu hep böyle olur.İnsanı son dakikaya kadar tavus tüyleriyle süslerler;son dakikaya kadar kötülük değil,iyilik umarlar...Madalyonun öbür yanını hissetmezler bile,ne pahasına olursa olsun,söylenmesi gereken sözleri,önceden bir türlü ağızlarından kaçırmak istemezler.Bunu düşünmek bile ödlerini koparır...Tavus tüyleriyle süsledikleri adamın kendisi gelip de onları burunlarından yakalayıncaya kadar gerçek karşısında,iki avuçlarıyla yüzlerini örterler.