Totales
@hosafko
50 okur puanı
Haziran 2023 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Anne Kokulu Şair…Düşünce
Didem Madak, buram buram anne sevgisi, anne özlemi kokan tek şairdir benim gözümde, bu yüzden de benim için çok kıymetlidir çünkü annesine tapan bir kız var her zerremde. Bu sebeple kitapla ilgili değil yazarla ilgili bir iki şey yazmak istiyorum, çünkü zaten Didem Madak kitapları nefes almak gibidir, öyle bir kez okuyup kaldırılanlardan değil, içiniz her sıkıldığında açıp yeniden okuduklarınızdandır. Ne kadar okursanız okuyun onun kelimelerle ettiği dansa, ruhunu çırılçıplak bırakarak kaleme döktüğü satırlara asla doyamazsınız.
Annesini çok genç yaşta kaybedip onun acısıyla, hasretiyle kavrulması, babasının annesinin ruhuna ihanet edip evlenmesini üniversiteyi bırakıp 19 yaşında evlenererek cezalandırması, evliliği sürdüremeyip 4 yıl sonra boşanıp derin bir bunalımla şiire yönelmesi onun yaşamında beni etkileyen üç beş felaketten bazıları. Bunca felaketi kanserle taçlandıran bir kadın acılarını çiçekli şiirlerin ardına saklayıp bize tadına doyulmaz eserler miras bırakmış. Bu bile Didem Madak okumak için sebeptir benim gözümde..
Martin.. Hep aklımda kalacaksın..Düşünce
Biraz önce veda ettim Martin’e.. 2 yıl kitaplığımda beklettim onu. Elime aldım üç beş sayfa okudum sonra tekrar kaldırdım kitaplığa. Kavuşma günümüz gelmedi demek ki dedim tozunu aldığım her an. Beni böylesine etkisi altına alacağını hissetmiştim, hep doğru zamanı bekledim. Ve 2 günde yalayıp yuttum Martin’in hayatını. Hissettiği aşkı hissettim, Ruth’u kıskandım. Bazen Ruth’dan nefret ettim. “Haketmiyorsun Martin’in o saf ve temiz aşkını” diye söylendim bazen babaannem gibi. Aşkın gücüne, bir insana yaptırabileceklerine tekrar şahit oldum. Martin’in yükselirken aynı zamanda düşüşüne ve yaşama arzusunu kaybedişine şahitlik ettim, içim hala paramparça. Henüz gerçek dünyaya dönebilmiş değilim. Pencereden çıkıp avazım çıktığı kadar bağırmak istiyorum şu an “BU DÜNYADAN BİR MARTİN EDEN GEÇTİ” diye.. hoşçakal Martin..
Dilini sevdiğim yazarlardandır Lev Tolstoy. Diğer rus yazarlar gibi yormaz beni, sıkmaz. Aynı cümleyi 2-3 kez okumak zorunda kalmam. Bu kitabını da o güzel dili sayesinde çerezlik niyetine 2 saatlik bi zaman diliminde bitirdim. Çok hikayeli kitaplardan haz etmem çünkü ben hikaye karakterine bağlanan bir okuyucuyum. Çok hikayeli kitaplarda hangi karaktere bağlanacağımı şaşırıyorum :) Ama bu o sevmediğim kitaplar gibi değildi. Hikayelerde verilen mesajlar etkileyici ve akılda kalıcıydı. Dede Korkut hissi aldım bazı anlarda. Damakta kalan tadı güzeldi.
Uzun zamandır kitaplığımda bekleyen, elime her alışımda okuma hevesimi kaybedip tekrar rafa kaldırdığım, bir gün elbet kavuşacağız dediğim kitaplardandı Fahrenheit. Sonunda kavuştuk kendisiyle.. Düşünce özgürlüğünün kısıtlandığı, kitapların yasaklandığı, yakıldığı, hatta bazen sahipleriyle birlikte ateşe verildiği ütopik bir dünya kurmuş yazar.- günümüz dünyasında pek ütopik değil gerçi- sinirden tırnak etlerimi kemirdiğim anlarım oldu. Başlarda biraz yoran sonrasında su gibi akan hikayelerden. Eğer sıkılırsanız devam edin, inanın devam ettiğinize değecek. Değmezse de değmesin boşverip okuyun, okumaktan zarar gelmez değil mi? :)
Ah Veronika…Düşünce
“11 Kasım 1997 günü Veronika kendini öldürme zamanının -sonunda- geldiğine karar verdi.” Bu cümle ile başlıyor Veronika’nın hayattan kopuşunun ve yeniden doğuşunun hikayesi. İntihara kalkışan herkes delidir mantığıyla bir akıl hastanesinde açıyor gözlerini genç Veronika. Dünyaya veda edemiyor ama intihar sırasında aldığı ilaçlar kalbine zarar veriyor. Ve sonra hasta ettiği kalbi bir aşkla yeniden canlanıyor. Ölmekten vazgeçirip hayata bağlıyor aşkı onu..
Okuduğum her kitapta, su gibi içtiğim her hikayede karakterle gönül bağı kurarım çoğunuz gibi. Ama Veronika bambaşkaydı. Sayfaları kırışmasın diye özenle çevirdiğim kitaplarım gibi değil bu kitabım, gözyaşlarımla ıslandı..
Ahh Veronika; hep zihnimde kalacaksın..