Karımı 1998´in sonbaharında kaybettim…
Yedi senelik evliliğimizin son iki senesini kanser tedavisi için hastanelerde geçirmiştik.
Karım, her evlilik yıldönümümüzde ikimizin fotoğrafını çerçeveler,
“Bunlar bizim hayatımızın gölgeleri” derdi…
Öldüğünde, yedi tane resmimiz vardı.
1997´nin bir gecesinde onu aldattım.
Oysa ona sürekli onu ne kadar sevdiğimi ve sonsuza dek sadık kalacağımı söylerdim.
Ölmeden iki hafta önce yine aynı şeyleri tekrarladım.
Tuhaf bir gülümsemeyle baktı bana ve sadece “Biliyorum!” dedi.
*
İzmir´e kar yağdığı gün, yani bir ay önce, evdeydim.
Fotoğraflarımıza bakıyordum yine. Her çerçevenin altında bir harf olduğunu ilk kez o gün farkettim.
A
R
K
A
S
I