İnsanların, üzüntülerini gidermek için saatlerce gökyüzünü seyretmesini Shakespeare şöyle izah ediyor:“Huzur ancak gökyüzünde vardır Biz ise yeryüzündeyiz.”
...Ve bunca kötülük unutulacak mı? diye Düşünürken...
Sonra şu âyet geldi hatırıma...
'Ve mâ kâne Rabbuke nesiyyâ'
''Senin Rabb'in hiç bir şeyi unutacak değildir...''
Meryem sùresi/64
