Zeze küçük bir çocuk olmanın bedelini neden bu kadar ağır ödedin?Edebiyat
Bu kitabı hayatım boyunca boğazımda kalan bir düğüm olarak hatırlayacağım.
İyi ki okumak için bu zamana kadar beklemişim. Muhtemelen daha önce okusaydım biraz duygulanıp geçeceğim bir kitap
Beyaz felaketEdebiyat
Okumaya alışmış olduğumuz kitaplardan biraz farklı. Gerek noktalama işaretlerinin kullanımı gerekse yazarın kişi, yer isimlerini kullanmaması başta biraz değişik gelebilir. Kitapta hiç kimsenin ve
“Kendim dışında kimse bana inanmıyor.”Edebiyat
Kitabın kapağını kapattığımda her bir hücreme nasıl işlediğini, nasıl etkilendiğimi uzunca bir süre düşündüm. GERÇEKTEN NE KİTAPTIN BE KARDEŞİM!
Bu kitabı okurken her sayfanın duygusunu dibine
"İnsanların ruhunu öldürüyorlar anne!"Edebiyat
Ey özgürlük için yola çıkan insanlar! Neredesiniz ve neden bu kadar azsınız?
Sosyalist gerçekçilik akımının ilk örneklerinden olan, Maksim Gorki'nin ANA adlı bu romanını taraflı, tarafsız herkesin
Tel örgünün bir tarafında, temiz ve düzenli kıyafetleriyle, rütbeli bir hitler askerinin oğlu Bruno, diğer tarafında Autwitz toplama kampında, yüzlerce çocuktan biri olan, çizgili pijamalarıyla Shmuel. İkisi de 9 yaşında ve aynı gün doğmuş iki çocuk, iki dost.
"Tam olarak fark neydi? Hangi insanların çizgili pijama, hangilerinin üniforma giyeceğine kim karar vermişti?"
Irkçılığın ne kadar acımasız olduğunu yüzüme tokat gibi çarpan bir kitaptı. Yahudi soykırımını, Alman ve Yahudi olmanın ne demek olduğunu bile bilmeyen çocukların gözünden görmek oldukça etkileyiciydi.
Kitap boyunca onları ayıran ve aynı yerde farklı hayatlar yaşamalarına sebep olan dikenli telleri aşıp bir araya gelmenin, oyun oynamanın hayalini kuran Bruno ve Shmuel'in bir araya gelişi ve bizlere vedası çok acıydı çok... Böyle son mu olur kardeşim :( "Bruno hâlâ Shmuel'in elini sımsıkı tutuyordu ve dünyadaki hiçbir şey Bruno'yu onun elini bırakmaya razı edemezdi... "
