Oysa gerçek bir acı kimileyin kısa süreliğine de olsa en uçarı ve umursamaz adamı bile ciddi ve yürekli birine dönüştürebilir. Hatta gerçek bir acı, aptal bir adamı bile zeki biri yapabilirdi.
Bu devir, sıradan insanın en parlak zamanı; duygusuzluğun, bilgisizliğin, tembelliğin, yeteneksizliğin, hazıra konmak isteyen bir kuşağın devridir. Kimse bir şeyin üzerinde durup düşünmüyor. Kendisine bir ülkü edinen çok az. Umutlu birisi çıkıp iki ağaç dikse herkes gülüyor: “Yahu bu ağaç büyüyünceye kadar yaşayacak mısın sen..?” Öte yanda iyilik isteyenler, insanlığın bin yıl sonraki geleceğini kendilerine dert ediniyorlar.