Keşke bu kadar iyi olmasaydım diyorum bazen.
Yılmaz Erdoğan’ın “pastırma yazı” şiirinde ki gibi,
Ne zaman biriyle sevişsem, halen seni aldatıyorum.
Hiçbir zaman affetmeyeceğim ve silmem gereken birini değil aslında ben emeklerime olan saygımdan bekliyorum.
Çabalarımı, suladığım çiçekleri, severek kafasını okşayarak dizdiğim taşları, kendimce güzel olan her şeyi unutmak istemiyorum aslında.
Ya da vazgeçmek diyelim, aynılarını başka bir insana yapsam bu sefer de o insan üzerinden kendi emeklerime sarılacağım.
Aslında iş insanda değil iş bizim emeklerimiz ve çabamızda ondan vazgeçemiyoruz.
Yoksa insanda bir bok yok, olayı büyüten kafada saray inşa eden biziz.
Bağlılık mı desek, sadakat mi yoksa karakter mi bilemiyorum ama eninde sonunda yine iyi kalıyoruz.
Maalesef ki bu dünya hassas kalpler ve iyi insanlar için bir cehennem.