Islak gözlerimle geçiyorum yaralı bir ceylanın kalbinden... Ceplerimde kül var bir yangından arta kalan... Sorduğum adreslerde kimse olmuyor ve kimse olmuyor ben sorduğum zaman. Her şey bir yalan gibi yandığı zaman; yalnız olduğunu anlıyor insan..
Sana veda etmeden kayboluşa karışmam da aslında sadece bunun için. Madem varlığım acı vermiyor sana madem ki ancak yokluğumda sevgimi hissedebiliyorsun; öyleyse yokluğumla kal sevgili!