İbrahim AKALTUN
@ibrahimakltn
Hemşir.
ོ⠀⠀ོ⠀ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ོ ⠀ ⠀⠀⠀ ⠀ོ⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀⠀ ོ⠀⠀⠀⠀ ⠀ོ⠀⠀
ོ⠀⠀ ⠀ོ⠀⠀ ⠀ ོ⠀⠀⠀ ⠀ོ⠀⠀⠀⠀ ⠀ ⠀ོ⠀ ⠀ ⠀ོ⠀⠀ ⠀ོ⠀⠀⠀ ⠀ོ⠀⠀
⠀⠀⠀ོ ⠀⠀⠀⠀⠀⠀ོ⠀⠀ ⠀⠀ོ⠀ ⠀⠀ོ⠀.⠀ ⠀ོ⠀⠀⠀ ⠀ོ⠀⠀
ོ⠀⠀ོ⠀ ⠀ ོ ⠀ ⠀ོ⠀⠀ ོ
Universite
Şanlıurfa
Şanlıurfa
33 okur puanıMayıs 2019 tarihinde katıldı
Geldim mutsuzluğumla,
Yürek susuzluğumla,
Koynuna al demiyom,
eşikte koyma beni...
Koynunda yatır demem,
Yeter bağışla beni.
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Ayrılıklar uyandırmalı kör yüreğimi.
cehennem yangınlarından
ölmeden çıktıysa bedenim;
artık
benim olmalıyım, benim.
Yeter
yüreğimi bir çift gözün
ateşine rehin verdiğim...
Ateş artıyı
değildir karşılığımız...
Pusatını dağ sisinden alan,
firarini mermisine
emanet eden bir namludur
bu eşkıya sevda ki;
zulasında asılı
durur kefenlediği ölümü...
Ellerinin çeliğine su verilmiştir ta
Adem`den beri.
Bilir ve intihar
cüretiyle yoklar yüreğinin tetiğini...
güneşin kızılca kıyametine çatar
kuruyan umut dallarını..
Yanacaksa
Cehennemden beter yanmalı!
Kim anlar ki eşkıyanın sağlamlığını;
özleminin çiseyle yıkanmış şafak
değerini kim?
Hani ellerine kuşlar
İnerdi, kardan üşüyen kuşlar…
Bahçen kuş sevinçleriyle inlerdi
D͎e͎r͎d͎i͎m͎ öy͎l͎e͎ d͎e͎r͎i͎n͎ k͎i͎ l͎e͎y͎l͎â y͎a͎ğa͎r͎ üz͎e͎r͎i͎m͎e͎ üz͎e͎r͎i͎m͎e͎ y͎a͎l͎n͎ız͎l͎ık͎ s͎e͎n͎s͎i͎z͎l͎i͎k͎ z͎i͎n͎d͎a͎n͎ o͎l͎u͎r͎ y͎u͎r͎d͎u͎m͎... S͎i͎y͎a͎h͎ z͎ül͎üf͎l͎e͎r͎i͎n͎i͎ k͎u͎şa͎n͎m͎ışs͎ın͎ üz͎e͎r͎i͎m͎e͎ üz͎e͎r͎i͎m͎e͎ s͎e͎n͎ g͎e͎c͎e͎m͎e͎ t͎a͎k͎s͎i͎r͎s͎i͎n͎ l͎e͎y͎l͎âm͎ t͎üm͎ g͎a͎m͎l͎a͎r͎ım͎a͎ t͎e͎k͎ ça͎r͎e͎s͎i͎n͎ e͎y͎ y͎âr͎ (🕋)
Bombalar düşüyor: koparıyor başlarını çocukların,
Yakıp kül ediyor bir anda ihtiyarları
Kardeşinin gelini değil mi şu parça parça olan
Annenin göğsünde bak işte bir onmaz yara
Neredesiniz şimdi, ta güneşe dek uzattığımız kutsallıklar,
Cana yakınlık, anlayış ve ak yücelik?
Görmem zorunlu mu yok ediciliği tekrar tekrar
Hep sessiz bakıp kalacak mıyım olup bitenlere
Nereye kaçılabilir, insanlar öylesine dehşet içindeyken,
Kan ve göz yaşından gayrı beklenen kalmamışsa
Boğmuşken baygın türkülerin sesini yalan, korku
Çığlık çığlık biçerken tırpanıyla dört bir yanı
Doğa beşiği ve gömütü olan her şeyin
Tazele beni, kurtar varlığımı bu pis karanlıktan
Geri ver sevincimi, umudumu, şarkılarımı
Geri ver bana insan yaşamının kaderini.
Bir gün, kimsenin umursamadığı kırıklarımdan tek tek söz edeceğim. Kanayan dizlerimden ama her defasında düşürmediğim yüzümden bahsedeceğim. Bir şeyleri yakalayayım diye koşmaktan, ağzımdaki kanı yutmaktan, başım dik dursun diye boynumu, omuzlarım düşmesin diye sırtımı desteklemekten, yüzüm ıslanmasın diye gözlerimi sıkmaktan, olsun diye çabaladığım her şeyin kalbimi bin parçaya ayırmasından yorulduğumu söyleyeceğim.