İbrahim Erzen
@ibrahimerzn
kifayet*
24 Aralık
13 okur puanı
Mart 2022 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Yaşamak, tabiatın en küçük kımıldanışlarını sezerek, hayatın sarsılmaz bir mantık ile akıp gidişini sezerek yaşamak. Herkesten daha çok daha kuvvetli yaşadığını, bir an bir ömür kadar çok hayat doldurduğunu bilerek yaşamak..
Acı tarifinin gerçekten imkansız olduğunu düşünüyorum. Kimse yaşamadan aynı acının ne olduğunu, derecesini bilemez ve ölçemez. En çok etkilendiğim bölüm diyebilirim. Ve bu konuda Ivan Dmitriç’e
bazen insan kendisine itiraf edemediği duygular içerisine bürünür ve birçok şeyi tamamlayamaz. soracağı sorunun ve alacağı cevapların ne olacağını da bir türlü kestiremez. bir iç hesaplaşması yapması gerektiğini bilir ama olabildiğince bunu kendisinden uzak tutmaya çalışır. sonra bir gün bir kitabı okurken bütün hesaplaşmaları onun yerine bir başkası yapmaya başlar. bütün hesaplaşmaları sizin yerinize yapacak ve istemediğiniz tüm sorularla yüzleşmenizi sağlayacak kitaptır..
Bu kitabı herkesin okuması gerekli diye düşünüyorum. Farkındalığı arttırmak için okunmalı. Arkadaşlarınıza, eşinize, dostunuza , akrabanıza tavsiye edebilirsiniz, böylece biraz daha bilinçli bir toplum için ufak temeller atılmış olur. Zaten klasik bir kitap ve tabi ki çok şey katacaktır
Ah Zeze..1000k
Küçük çocuklara her şeyi değil belki ama yaşı kadar küçücük bünyesinin kaldırabileceği kadar anlatmalı çocuk yaşta başlamamalı dünyaya duyulan anlamsızlık, güvensizlik kötümserlik hissi. Çocuk dediğimiz zaman, benim de akan sular duruyor önümde; onlar gerçekten çok başka gözümde. Jose Mauro De Vasconcelos bir dönem hayatını araştırdığımda yazar olmadan önce hammallık, bulaşıkçılık, garsonluk gibi birçok işte çalışmış ve oldukça zorlu dönemlerden geçmiş olduğunu öğrenmiştim. Bu kitabı 12 günde yazmış fakat 20 yıldır zihninde tuttuğu şeyleri yazmış. Yazmak hiç bu kadar anlamlı olmamıştır diye düşünüyorum 20 yılı 12 günde zihinden boşaltmak nasıl bir rahatlamadır kim bilir? Bazen benimde sabahtan akşama kadar bir şeyler zihnimde dönerken gece fırsat bulduğum ilk an zihnimi boşaltmak oluyor; yoksa ertesi gün aynı şeyin üzerine yenisi ekleniyor ve başım vücuduma ağır geliyor diyebilirim. Zeze ahhh Zeze onunla birlikte bir serüvendi zorlu, hüzünlü ve çocuk olmanın ağırlığı... Hatırlamak, unuttuğum şeyleri biraz da gün yüzüne çıkardı. En sevdiğim alıntıyı ekleyip çekileyim izninizle :
-Neden hiç mutlu değilsin Zeze?
-Neden mutlu olmalıyım?
-Çünkü dünyaya bir kez geliyoruz.
-İyi ki bir kere geliyoruz Portuga...
-Neden?
-İkinci bir hayatı kaldıramazdım.