Nihayet öldüğümde ise sessizce, huzurla ve onurla giderim diye düşünürdüm hep. Ancak aniden ölümle yüz yüze gelince hayatta kalmak için herkesten, hatta bizzat Şeytan’dan bile gelen yardım elini kabul etmeye istekli oluyordun. Bu temel insan içgüdüsüydü. Onur ve saygıdeğerlik o noktada pencereden uçup gidiyordu.