İskender Salih Çevik
@icevik1
14 okur puanı
Ekim 2023 tarihinde katıldı
Puan vermedi
Nietzsche'nin Zerdüşt'ünü okumak benim için tam bir macera oldu diyebilirim. Bu kitabı iki kez okudum çünkü ilk okumamda bazı yerlerini tam kavrayamadığımı hissettim.
En etkilendiğim bölümlerden biri "Üstinsan" kavramının anlatıldığı kısımdı. Zerdüşt'ün "İnsan, hayvanla üstinsan arasında bir iptir" sözü beni derinden etkiledi. Yani anlayacağınız, insanın sürekli kendini aşması gerektiğini söylüyor.
Bence herkesin en az bir kere denemesi gereken bir kitap, ama uyarayım: kolay bir okuma değil! Ben bile hala tam anladığımı söyleyemem, ama belki de kitabın güzelliği de burada - her okuyuşta yeni anlamlar keşfediyorsunuz.
Puan vermedi
Ray Bradbury'nin Fahrenheit 451'ini geçen hafta bitirdim ve açıkçası beni derinden etkiledi. Kitabın en çok aklımda kalan bölümlerinden biri, Clarisse'in Montag'a "Mutlu musunuz?" diye sorduğu kısımdı. Bu soru, benim de kendi hayatımı sorgulamama neden oldu.
Kitapta en çok ilgimi çeken şey, insanların kitaplardan bu kadar korkması ve nefret etmesiydi. Hele Mildred'ın sürekli o "aile"siyle vakit geçirmesi, yani duvardaki TV ekranlarıyla... Günümüzde sosyal medya bağımlılığını görünce, Bradbury'nin 1953'te bunu nasıl bu kadar iyi tahmin ettiğine şaşırıyorum.
Beni en çok etkileyen alıntılardan biri şuydu: "Televizyon size gerçeği söyler mi? Hayır, size istediğinizi söyler!" Bu cümle sanki bugün için yazılmış gibi...
Sonuç olarak, bu kitap bana teknolojinin hayatımızı nasıl ele geçirdiğini ve kitapların, gerçek düşüncelerin ne kadar değerli olduğunu hatırlattı. Keşke daha önce okusaydım dediğim kitaplardan biri oldu.
Puan vermedi
Bu kitabı elime aldığımda, felsefe ile psikolojinin bu denli iç içe geçebileceğini düşünmemiştim. "Nietzsche Ağladığında" beni öyle bir yolculuğa çıkardı ki, sayfalar arasında kendi iç sesimle yüzleşirken buldum kendimi. Irvin D. Yalom’un Nietzsche, Breuer ve Freud gibi tarihî figürleri bir araya getiren kurgusu, bana insanın varoluşsal çatışmalarını anlatırken, bir yandan da kendi içimdeki boşlukları sorgulattı.
Nietzsche’nin "Zarathustra" ile boğuştuğu o yalnız anlarını okurken, kendi hayatımdaki “anlam arayışımı” düşündüm. Onun gururunun arkasına saklanan kırılganlığı, bana bazen benim de yaşadığım “güçlü görünme çabasını” hatırlattı. Breuer’in orta yaş bunalımı ise, bana şunu fısıldadı: "Herkesin bir gün kendi labirentinde kaybolma ihtimali var." Kendi korkularımı, terapistin hasta koltuğuna oturduğu sahnelerde hissettim. Sanki Yalom, bana "İyileşmek için önce acıyı kucaklamalısın," diyordu.
Kitaptaki diyaloglar, özellikle Nietzsche ile Breuer arasındaki zihinsel satranç, bazen beni yordu, bazen de içimde bir coşku uyandırdı. "Özgürlük, kaçmak değil, kendi zincirlerini görebilmektir," cümlesi üzerine saatlerce düşündüm. Kendi “zincirlerimi” –korkularımı, bağımlılıklarımı– ne kadar görmezden geldiğimi fark ettim.
Puan vermedi
"Sen Aydınlatırsın Geceyi" Üzerine: Shakespeare ile Yolculuğum
William Shakespeare’in satırlarına her dokunduğumda, sanki zamanda bir yolculuğa çıkıyorum. Sözcükleri sadece okumuyorum,
Puan vermedi
Othello, Shakespeare'in en çarpıcı trajedilerinden biri. Kıskançlık ve güvenin nasıl bir insanı mahvedebileceğini ustalıkla anlatıyor.
Eserin merkezinde Venedik'in saygın generali Othello var. Iago'nun kurnaz yalanlarıyla karısı Desdemona'yı sadakatsizlikle suçlayarak korkunç bir kıskançlık girdabına sürükleniyor.
En etkileyici sahnelerden biri Othello'nun şu sözleri:
"Elveda huzurlu ruh! Elveda kanaat! Elveda tüylü sorguçlarıyla, gururlu ordular ve yüce savaş!"
Iago karakteri edebiyattaki en sinsi kötü karakterlerden. Othello'ya:
"Ah, kıskançlıktan sakının efendim! O yeşil gözlü canavar ki, kendi kendini yer bitirir!"
Finalde Desdemona'yı öldürdükten sonra gerçeği öğrenen Othello'nun son sözleri insanı derinden etkiliyor:
"Bir zamanlar Halep'te, azgın bir Türk'ün bir Venedikliye hakaret edip devlete söverken, o sünnetsiz köpeği gırtlağından yakaladım ve böyle vurdum!"
Shakespeare burada ırk, güç, güven ve ihanet temalarını ustalıkla işliyor. Othello'nun trajik düşüşü, kıskançlığın ve manipülasyonun yıkıcı gücünü çarpıcı biçimde gözler önüne seriyor. Hep düşünürüm ilişkilerde kıskançlık ne kadar olmalı?
