Efe
@ichbinefe
10 okur puanı
Eylül 2023 tarihinde katıldı
Sanırım herkes biraz yalnız kaldığında hayal kurmayı oldukça sever. Ama Beyaz Geceler kitabındaki baş karakterimiz hayal kurmak için boş vakitler yaratmak isteyen, hayal kurmayı oldukça seven bir arkadaş. Kendisinin ismini de kitap boyunca öğrenemiyoruz. Bu romantik hayalperestimiz bir gün Nastenka adlı bir hanımefendiyle tanışıyor ve sonunda kendisine yarattığı hayal dünyasından çıkabiliyor. Nastenka'yı tanıdığı ilk andan ona aşık oluyor ve kitap romantik hayalperestimizin Nastenka ile geçirdiği "Beyaz Geceler"i anlatıyor. Kitap boydan boya okuyana zulüm zaten, Kitapta Nastenka ismi 138 kere geçerken, Nastenka adlı hanımefendi başkarakterimizin ismini sormaya bile tenezzül etmiyor. Ve aslında oldukça tahmin edilebilir olduğu üzere Beyaz Geceler bittikten sonra baş karakterimiz için karanlık günler başlıyor diyebiliriz.
Reklam
Evet! İlk incelememi yazacağım ve bu iş nasıl yapılır ne edilir bilemedim fakat böyle ufak inceleme yazıları hem kitabın kafamda kalmasına yardımcı olur hem de beni takip eden devasa(!) kitleye yön verir diye yazmaya karar verdim.
İlk olarak Dostoyevski'nin genellikle tercih etmediği bir ana karakter vardı kitabımızda, kitapta geçen cümlelerle bir anti-kahramandı karakterimiz. Dostoyevski'nin diğer romanlarında karşılaştığımız o güçlü karaktere sahip etkileyici kahramanlardan eser yoktu. Tabii böyle anti-kahraman olarak nitelendirebileceğimiz bir karakteri okumak da oldukça yorucuydu.
Kitabımızda ağır bir şekilde rasyonel egoizm eleştirisi yapılmış aslında. Bu noktada kitabı 2ye ayırabiliyoruz. İlk bölümde karakterimiz rasyonel egoizm hakkındaki görüşlerini belirtiyor ve insanın davranışlarının bir nedensellik düzlemine oturtulamayacağını çünkü insanın çok karmaşık bir varlık olduğunu ve eylemlerini tahmin etmenin imkansız olduğunu savunuyor. Kitabın ikinci bölümünde ise birinci bölümde anlattığı fikirleri destekleyecek nitelikte hayatından ufak kesitler anlatıyor karakterimiz. Bu ufak kesitlerde karakterimizin neden bir anti-karakter olduğunu anlıyoruz. Karakterimizin davranışları o kadar anlamsız ki okuyucu olarak beni çok yordu. Fakat ilginç olan nokta şu ki bu anlamsız hareketlerde bile ben kendimle bağdaştırabileceğim yerler, karakterle empati kurabildiğim olaylar oldu. Aslında bu da gerçekten de insanın irrasyonel bir varlık olduğunu benim için kanıtlar nitelikteydi.
