jale
@icimdebirkitap
Kalbim içimde bir yerlerde parçalanıyor
Makyajım akıyor olabilir,
Ama gülümsemem hâlâ yerinde.
Dünya
101 okur puanı
Eylül 2020 tarihinde katıldı
Kinyas ve Kayra
Kinyas ve Kayra, mənə bəzi şeylər qatan, əsasən axıcı, bəzən sıxıldığım və hətta oxumağı 1 ildən də uzun müddətə yaydığım bir kitab oldu mənim üçün. Yazıçının "fərqli" deyə adlandıracağım, daha əvvəl qarşıma çıxmayan fikirləri məni həm təəccübləndirdi, ara-ara qəbullanmasam da, şüurumda yeni qapılar açdı. Ən çox Kinyas obrazını bəyəndim. Niyəsi isə, Kayranın həyatdan əlini üzüb, çabalamaqdan vaz keçib, öz sonuna məqsədli şəkildə irəliləməsinə baxmayaraq, Kinyasın həyat üçün, yaşamaq üçün, yenidən "normal" insan olmaq üçün çalışması idi. Çünki məncə həyat çalışdıqca, istədikcə yaşanıla biləcək bir yerdir. Kinyas obrazı mənim şəxsi olaraq nəticəsinə gəldiyim bu fikri, "İnsan istəsə edə bilməyəcəyi heç nə yoxdur(fövqəladə hallar istisna)." fikrini bir daha sübut etdi sanki. Dolayısıyla kitabın mənim üçün ən yadda qalan hissəsi də Kinyasın yenidən həyata dönməsi və bu uğurda etdikləri oldu. Kitabın son səhifəsini bitirib qapağını bağlayanda elə hiss etdim ki, sanki mən də Kinyas kimi uzun bir səyahəti bitirdim.
Nasıl da kolay, elimde kahveyle, sıcak odamda böyle bir hikayeyi okumak. Hayır kolay değil aslında içim burkuluyor. 3 yaşındaki çocuğun ve daha çoklarının henüz neyin ne olduğunu anlamadan hayatın zorlu sularında bilmedikleri dalgalara kapılması(hem gerçek, hem mecaz), o ışıltılı gözlerinin savaş, açlık, sefalet görmesi ve yaşaması nasıl kolay ola bilir? O zaman bunları okurken de içimin parçalanması ve huzursuzluğum hiç bitmesin. Hiç bitmesin ki, içimde bir parça insanlık olduğunu bilip, azıcık avunayım.
Oblomov.. Ruhu geniş, kalbi sevgi dolu, düşünceleri muazzam insan. Ama ölü ruhu ve tabi ki bedeni de. Kendisi farkında, değişmek istiyor zira.
Kitabın başlarında Oblomova kızmamak elimde değildi. Ama yazar 600 sayfada öyle bir işledi ki karakteri, zihnime ve kalbime kazıdı adeta.
Öncelikle belirtmek isterim ki Oblomovun tembelliği bildiğimiz tembellikten değil. Onun ruhu tembel, daha doğrusu tembelleştirilmiş. Bu tembellik, bu ölü ruh çocukluğundan, ailesinden miras ona.
Her sabah büyük bir istek, hayat arzusuyla gözünü açıyor ama gün ilerledikçe bir mum gibi "eriyerek" sönüyor. Her gün, her gün "eriyor".
Kitabı okudukça ve Oblomovla tanışdıkça onun derin maneviyatına ve güzel kalbine hayran olucaksınız.
İyi mi iyi okumalar dilerim...
