Bazen insanın kurtulamadığı şeyleri teslim olarak kabul etmesi gerekiyor, her zaman başka bir yol vardır ve bu yol da içimizde veya güvenli alanımızda duruyordur ama biz genelde zor olanı seçmeye meyilliyiz.
İçinde bulunduğumuz hayatı keşke demeden olan haliyle kabullenip yaşamak en iyi tercih sanırım. Pişmanlıklarla ömür geçmiyor, yazgıya teslim olmak hayatı kolaylaştırır.
Bir hareket insanı olarak yürümenin beyni esnettiğine, genişlettiğine, yazar gibi fikirlerime iyi geldiğine ve hareketin daima zihnimi açtığına inanıyorum. Güzel kararlar yürürken alınır.
Kendinin tedaviye ihtiyacı olan Nietzsche’nin Breuer’i tedavi etmesi gibi hissediyorum bazen kendimi. Hayat rastlantılarla dolu ve garip, kimin kime iyi geleceği belli olmuyor.
Hayatımda ilk defa bir kitaba 10 puan veriyorum, cidden mükemmel bir eser. Hasan Ali Yücel’i tanımalıyız, sadece klasiklerin üzerinde ismi okunan biri olarak bilmemeliyiz ve onun gibi nice değerlerimizi tanımalıyız. Bu kitapta emeği geçen herkese teşekkür ederim.