Vaktiyle Erzurum ilinde bir aşık aşkının şiddetinden perişan olmuş, bir yol ağzında ağlaya ağlaya uyuyakalmıştı. Yoldan geçen sevgilisi onun halini görünce bir kağıt parçasına bir şeyler yazıp üzerine bırakıp gitti. Şöyle diyordu: “Ey susup dalmış adam. Tüccarsan kalk para kazan, yolcuysan yol önünde haydi yürü. Derviş isen hizmette bulun, kulluk et. Eğer bunlardan biri değil de aşıksan kendinden utan. Aşığın gözünde uyku ne gezer?”