"Ben ne yapacağım?"
"Bilmem dedi," dedi. "İçeride dinlenme odası var. İstersen orada çizim yapabilirsin. Takıl kafana göre." Elindeki kalemi kenara doğru savururken, "Ayağımın altında dolanma da," diye eklemişti sessizce.
"Yük mü oluyorum sana?" dedim. "Söz, dokunmam hiçbir şeye. Ben de garsonluk yapabilirim, gerçekten. Yıkmam hiçbir yeri, kırmam, söz."
"Yok." dedi. Umutsuzlukla kaşlarım düşmüştü göz kapaklarımın üzerine doğru. "Senin kırmandan yıkmandan korkmuyorum. Müşteriler…" Gözlerini gözlerimden aldı, önündeki kahve makinesiyle ilgilenmeye başladı. "Müşteriler nazik olmazsa kalbin kırılır, üzülürsün diye dedim. Bazen kırıcı olabiliyorlar. Kalbin kırılsın istemiyorum."
Sayfa 103 - Ephesus Yayınları, Karya ve Karan·Kitabı okuyor