-spoiler-
sezin'in tum kitaplarini dusunmeden edinmenizi tavsiye ederek baslamak istiyorum. tek kitaplik mukemmel kurgularinin uzerine dopdolu, okurken film gibi gozunuzun onunde canlanan, ilk ama umarim son olmayacak olan serisi de beni asla yaniltmadi. kitaba genel bir bakis attigimda beni en cok etkileyen seylerden biri; duygular o kadar guzel, o kadar insani yansitilmisti ki cok sinirlendigim anlarda bile buyuk bir tarafim karakterleri cok iyi anladi. cagatay ve diger ece'nin her sahnesinde sozde ufak capli krizler gecirsem de cagatay'in yasadigi kafa karisikligi ve psikolojinin korkunclugunu hayal ettigimde yargilamamaya cabaladim. tabii bazi noktalarda yargilanamayacak gibi degildi, ozellikle cagatay gibi birinin her erkek gibi bahanelere sigindigi anlarda. daha fazla sorumluluk almasini gormek isterdim kendimi rahatlatmak icin en azindan... kitabin genelinde mantigim ve duygularim catisma icerisindeydi ve kitapla birlikte bu sonlanmadi. kitabin sonunda bir kurban olacagini biliyodum ama canim mete'mi de ekleyip ikilemeseydik onu her sey cok daha guzel olabilirdi, en azindan basardigini bilseydi. her seye ragmen ece ve cagatay ayrilmadigi icin cok mutluyum, bu konuda etik ve mantik devre disi maalesef bende. son olarak soyleyebilecegim sey kitaplarindan bizi hicbir zaman mahrum birakma sezin