Nefesin yetmiyormuş artık...entübe demişler ... Yemin ederim oksijen olup ciğerlerine dolmak istedim... yaptıklarım,yapmaya çalıştıklarım,göz yaşım hüznüm... hepsi o kadar basit geldi ki... Ben dedim, ben bu muyum elimden gelen bu kadarı mı...Kahroldum... Yapay zekaya anlattım başına gelenleri veda vakti geliyor dedi...Ciddi dedi...Tehlikede dedi...Evet ölecek dedi... Ne hissediyordur dedim...Zamanın dolduğunu vaktin geldiğini hisseder mi dedim... Orda ne kadar kaldığının farkında mıdır dedim...Organları nasıldır dedim...Acı hissediyormudur dedim... Çok üzgünüm dedim...Allah'ın yapay zekası beni teselli etmeye başladı...Bi kız arkadaşından konuşmuştuk senle kansere yakalanmış çiçek alacagından bahsettin çok üzgündün... Bir gün iyileşir de çıkar gelirsen ben sana ne alırım diye düşündüm...Çok da zorlanmadım...Fıstıklı sarma...Evet tüm bu ihtimallere karşı Allah'ım ol der ve iyi olursan söz...Bu kadar derin bir arkadaşlık bağımız varmıymış bizim... Ben kahroldum...Çok düşündüm... Günler geçti düşündüm...geceler sabaha döndü düşündüm... Dua ederek uyuya kaldım, ağlayarak uyandım... Hele bugün rüyamda kuş oldun sarı tüylerin vardı...tuttum elimle seni... kendi isteğinle uçmanı bekledim... uçmadın...istemedin...halin de yoktu ... Öylece baktım bende... Umarım ki dönersin bize,hayata,gençliğine... Umarım ki gitmezsin... Ve ben sana bu mesajı gönderirim...