sinclair
@innerterror
31 okur puanı
Nisan 2020 tarihinde katıldı
Ne yapmaya çalıştığını şimdi anlıyor: Kederle pazarlık etmeye çalışıyordu. Bütün bu çılgınca faaliyetlerin arkasında, sözlerini tuttuğu takdirde artık acı çekmeyeceği umudu yatıyordu. Ama kederin pazarlığa gelmediğini öğrenmeye başlıyor. Istıraptan kaçınmanın hatta ıstırap sürecini daha hızlı atlatmanın bir yolu yok. Keder onu pençelerine aldı ve vereceği bütün dersleri öğretene kadar bırakmayacak.
Reklam
İşte buradaydı, hepsini yapmış, bütün sözlerini tutmuştu ama Patroklos'un cesedi hala sadece cesetti. Bir boşluktu.
Troya'nın son günlerine şahit olduğumuzu ve şehrin ölümüyle özgür kalmak için son umudumuzun da ortadan kalkacağını biliyorduk. Yine de bitmek bilmez dokuma işi sürüp gidiyor, mekikler ileri geri uçuyor, kumaş gıdım gıdım uzuyordu, belki de kadınlar durdukları, ipliği kopardıkları takdirde dünyanın da durup kopacağından ve onları alıp götüreceğinden korkuyordu.
Akhilleus o aşina kayıp acısını bekliyor ama bu defa hiçbir şey olmuyor, belki Patroklos'u kaybetmenin ıstırabı bütün diğer küçük kederleri yutmuştur.
Sevginin en yüksek hedefi bu değil midir? İki özgür zihnin alışverişi değil, birbirinin içine geçmiş tek bir kimlik?
Reklam