"Interstellar filminin çok kritik bir yerinde, şu çok sevdiğim cümle geçer: "Sevgi, zamanı ve mekânı aşan tek şeydir."
Sevdiğimiz biri, yıllar yıllar önce ölmüş de olsa, çoktan mekân değiştirmiş ve bizim içinde olduğumuz zamanın dışına çıkmış olsa da ona duyduğumuz sevginin bitmeyeceği, hatta belki de artacağı bahsi geçiyordu gene tam orada.."
Solucan delikleri, sıradan uzayın birbirine uzak bölgelerini birleştirebilir, zamanı farklı dönemlerini birbirine bağlayabilir ve hatta uzayzamanı bizimkinden tümden ayrı bölgelerine bile uzanıyor olabilir. Yönetmen Christopher Nolan'ın 2014'teki Interstellar (Yıldızlararası) filminde bu konuyu işlemiş ve Thorne orada hem bilim danışmanı hem de ortak yapımcı olarak görev almıştır.
Bana, sanki kozmosun ufkunun ardında üç boyutlu yapay bir dünya kurulmuş ve o dünyada insanların her biri tek başına küçük bir kutuda oturuyor gibi geliyordu.
Zamanın yavaşlaması ne kadar büyükse, kütleçekimin etkisi o kadar güçlüdür. Zamanın günde sadece birkaç mikrosaniye yavaşlatıldığı Dünya üzerinde kütleçekimin etkisi zayıftır. Zamanın günde birkaç saat yavaşlatıldığı bir nötron yıldızının üzerinde kütleçekim kuvveti muazzamdır. Bir kara deliğin yüzeyinde zaman durma noktasına gelecek şekilde yavaşlar, bu yüzden kütleçekim etkisi o kadar müthiştir ki ondan hiçbir şey, ışık bile kaçamaz.
Bir kara deliğin yakınında zamanın bu yavaşlaması Yıldızlararası (Interstellar) filminde çok önemli bir rol oynamaktadır. Gargantua'ya yolculuğu onu sadece birkaç saat yaşlandırırken Dünya'da Murph'ün seksen yıl yaşlanması Cooper'ın kızını bir daha görmekten umudunu kesmesine neden olur.
"Çocukken bir adım geri çekilip olaylara daha rasyonel, nesnel açıdan bakacak zihin gelişimine sahip olmuyorsunuz... Babanız gelip sizi göreceğini söyleyip de hiç gelmeyince sizde bir sorun olduğunu düşünmeye başlıyorsunuz. Sizi görmek istemediği için gelmediğini sanıyorsunuz. İyi biri olmadığımız için nokta sorun çıkarıp durduğunuz için."
Dr. Sami Timimi