Anne olmak istemeyen kadınlar vardır hayatta. Anne olmanın bir dünyayı sırtlanmak demek olduğunu bilen ve kaldıramayacağı yükün altına girmek istemeyen kadınlar... Bir de anne olmayı yanlış yorumlayan, anneliği bebek dünyaya getirmekle olduğunu sanan ve kırk tane bebek dahi doğuracak olsa da anne olamayacağının farkına varamayan kadınlar vardır. Kirke, anne olmanın bir dünyayı sırtlanmak demek olduğunu bilen ve bu yükle savaşabileceğini düşünen cesur bir kadındır.
Mitolojik, fantastik, birinci tekil şahıs ağzından anlatılan bu hikayenin ana karakteri Kirke, Güneş tanrısının kızıdır. Ailesi tarafından dışlanan bir nymphya iken bir anda olağanüstü güçlere sahip bir büyücü olduğu keşfedilir. Acemiliğinin ya da daha doğrusu aşkının kurbanı olan Kirke yaptığı bir hatadan dolayı; çoğunlukla rotasını şaşırmış gemicilerin ve kendi gibi bir kaç ölümsüzü misafir edebildiği bir adaya hapsedilir. Büyücülükle geçen hayatı bir ölümlüye aşık olmakla rutinlikten çıkmıştır. Onu bırakıp gidecek sevgilisini adasında yaşatmak ister ve ondan bir bebek dünyaya getirmeye karar verir. Yarı Tanrıça sayılan Kirke bir ölümlüden çocuk dünyaya getirmenin cezasını o çocuğun ölümüyle ödeyecektir. Bir büyücünün annelik iç güdüsü ile tanrılara karşı açtığı bu savaş beni etkiledi. Mitoloji merakınız varsa sizi saracaktır diye düşünüyorum yoksa mitolojiye merak sardıracaktır diye de düşünüyorum.
Annelik kutsaldır; bunun farkında olan kadınların, çocukların gözüyle bakabilenlere denk gelmeleri dileğiyle...
Yazarın ön sözünü değil de son sözünü paylaştığı iyi bir kitaptı. Çok eski olmasa da eski bir hikaye olan Momo günümüz teknoloji çağını anlatan fantastik bir roman. Yazar bu hikâyeyi hâlen daha içinde bulunduğu yolculuktan esinlenerek yazdığını söylüyor. Momo varmış gibi anlatıyor; fakat satırlarında Momo'nun aslında olmadığını hissettiriyor. Okurken sıkıldığım yerler oldu ama yine de okumaya devam ettim.
Zamanın kıymete bindiği bir roman. Kitabı kapatınca 'acaba benim zamanım hak ettiği değeri görüyor mu?' diye sormuyor değil insan... Sonra zamanın kıymetini bizlere öğüt edinen yazara dönüp ' Momo'ya zaman ayırmaya değer mi?' diye de eleştiri yapmaya yeltenmiyor değil insan...
Güzel bir hikaye fakat güzel bir animasyon film senaryosu olabilirdi. Belki de filme dönüştürülmüştür bilmiyorum, bilmemekle beraber araştırma zahmetine de girmiyorum:)
Momo'yu okuyup; zamanınızın kıymetini hatırlamanız, Coco'yu izleyip; aslında isminizin telaffuz edileceği son güne kadar yaşayacağınızı görmeniz dileğiyle :)
İntihar denilince aklımıza hemen bir avuç ilaç, kan dolusu bir küvet, tavana asılı bir ip ya da herkesin hayal dünyasına göre bir ölüm mekanizması yahut projesi (ne denir bilemedim) gelir. İntihar;
" Bir şaire aşık olma sırf şiir yazmak içinde seni terk eder." Bu satırı nerede okudum hatırlamıyorum ama hak vermemekle beraber şairliğin bu kadar basite indirgendiğini; iki satır, bol teşbih, biraz mübalağa azıcık hayal gücü ile şair ünvanına layık olunabileceğini öğrendim.Yüreğimiz; bazen öfke ile, bazen acı ile hatta en önemlisi belirsizlik ile çarpar. 'söz uçar yazı kalır' misali duygular satırlara dökülür ve duyguların sahibinin isteğine göre hayatımızda yer alır. Kimisi için Özdemir Asaf' ' ben utangaç bir kalbi taşırım geceden, sana seni sevdiğimi ölsem söyleyemem ( aklımda kalan, yanlışı affola)' satırıyla şair olabilmiştir. Kimisi için Median Saroyan ' deliliğin eşiğinde adını hatırlatıyor düşkünlüğün bana,
Her aşırılığın bir ıslah edeni vardır zira...'
Satırı ile şair olmuştur. Elbette zevkler renkler mevzusu fakat diğer herşeyde olduğu gibi şiir de, popüler kültürün anlamsızlık girdabına sürülmüştür ne yazık ki...
Ben bir okuyucu olarak bir şaire şair diyebilmek için o şairden en fazla beş kötü, en çok on iyi şiir beklerim. 720 sayfada beğendiğim , kendimi beğenmeye zorladığım on şiir oldu muhakkak ama dediğim gibi 720 sayfa bir kitaptı...
Yine de Turgut Uyar'ın Yokuş Yol'a şiirini Hüsnü Arkan'dan dinlemeniz dileğiyle...
Güzel bir polisiye roman fakat olay kurgusunun yavaş yavaş ilerlemesi muğlak değil belki ama en az onun kadar karmaşık bir hal alıyor. Bu hikayenin hem çok güzel hem de çok kötü yanı var. Güzel yanı bakış açısına göre anlatması; kadının, adamın, çocuğun( ki çocuğa daha fazla yer verilmesi lazımdı), eşyanın ve hatta duyguların bile. Kötü olan ise cansız varlıklara çok fazla anlam yüklemesi. Ben bakış açısı mevzusundan en çok şeytanın gözünden olan bölümü sevdim. Evet bir de İslami bakış açısına sahip olan bu eserde tuhaf bir şekilde ikilemde kaldım. Şeytanın gözünden yazılan bölüm beni etkilerken Enişte Bey'in ölümünden sonra dile gelen ruhunun anlattıkları bana biraz basitçe geldi. Öldükten sonra ne olacağı konusu çok basite indirgenmiş. Gel gelelim aşka:) Şeküre Hanım ile Kara Bey'in çıkarlar üzerine kurulmuş ilişkileri mide bulandırıcı tarzda karşınıza çıkıyor fakat günümüz ilişkilerine müsait bir bölüm olduğu için o kısmı beğendim.
Gülün Adı adlı eseri bilirsiniz onunla olan benzerliği ile eleştiri alan bir eserdir aynı zamanda. Fakat okumadığım için bu konuda eleştiri yapamam ama okuduktan sonra topa tutacağım kendilerini:) Güzel ama bu kadar ünlenecek bir eser değil bence ama tabi ana fikir bakış açısı olunca bu yorum pek de yerinde bir yorum olmayacaktır:)
Sessizliğin gözünden bakabilmek dileğiyle...
