"Ebeveynlerin çocuklarının hayatındaki en sevgi dolu güçler olması gerekir ama..." Yanağımdan bir damla yaş süzülürken sesim kısıldı. "Neyi yanlış yaptığımı bilmiyorum. Belki iyi bir evlat olmak için daha çok çabalarsam...."
Belki de sonunda kırılmış, bütün dünyanın gözü önünde parçalanmıştım. Unutulmuş çocukluğum ve parça parça olan kâbuslarımla, normal bir insan olmadığımı hep biliyordum. Ama bunu gülümsemelerin ve kahkahaların arkasına saklamayı başarmıştım.