İrem
@irembusee
.*･｡ﾟ☆ 𝓲 𝓽𝓸𝓵𝓭 𝓽𝓱𝓮 𝓼𝓽𝓪𝓻𝓼 𝓪𝓫𝓸𝓾𝓽 𝔂𝓸𝓾 ☆ﾟ.*･｡ﾟ
Öfkeli olmak, üzgün olmaktan çok daha iyiydi.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
Ama bu bile, öfkemi yeniden alevlendirmedi. Daha ziyade, birden ne kadar yorgun olduğumu fark ettim. Ve üzgün.
Ve iyi huylu ayın bile, ışığıyla yok edemeyeceği sıkıntılar vardı.
Neden her şey olduğu gibi kalamıyordu ki? Neden hayat, büyüdükçe daha da karmaşık hale geliyordu?
Bunu biliyordum: Uyandıktan sonra, kendini tamamıyla normal hisssettiğin, yumuşak yorganın altında, sıcacık ve güvende olduğun kısacık bir an. Ama sonra, çoğunlukla da aynı saniyede, anlamsız bir rüya gibi gelen şeyin, aslında gerçek olduğunu fark ettiğin yıkım anı; işte o, insanın ölmek istediği andır.