Kitabı okumaya başladığımda bazı yerlerde fazlaca detay verdiğini hissederek okumamı sürdürmüştüm. Ama az önce bitirmemin etkisiyle aslında bunların; sizi kitabın içine çeken, bağlayan noktalar olduğunu gördüm.
Raif’in hayatı boyunca yaşadıkları,hissettikleri ve bunların aktarılış tarzı içimde kocaman bir hüznün yer etmesine neden oldu.
Son kısımlarda ise kitabı elimden bırakamadığım bir merak duygusu hissettim. Büyük bir zevkle okudum
Kesinlikle okunması gereken duygu dolu bir roman.
Belki de yaşamın, ölümün ve bununla birlikte içimizde kalan herbir şeyin acımasızlığını hatırlattığı için son kısımları okurken inanılmaz bir boşluk hissine kapıldım.
Her şeye gücümüz yetmez ve bazen elimizden kayıp gidenlerin hüznü bir ömür boyu bizimle kalır.
Bunun yanında yazar, hiçbir devletin masum olmadığını dili, dini, ırkı farketmeksizin harcanmış ve unutulmaya yüz tutmuş insaları konu alarak birçok eksik kaldığım konuyu gün yüzüne çıkarıyor ve müthiş bir farkındalık kazandırıyor.
O kadar gerçekçi bir akış var ki herkes bir noktada kendini bulacaktır.
Kitabın giriş kısımlarında değinilen kısımları çok sevdim. Nokta atışı tespitler, cümleler farklı bakış açısıyla düşünmeme sebep oldu.
Fakat ilk yarısından sonra diğer kişisel gelişim kitapları gibi tekrara düştüğünü hissettim okuma istedigimde bir düşüş oldu.
Okumasi kolay akici bir kitapti. Ben kotu hissederken okumadim cunku anlatimdaki betimlemelerde o kadar kendimi gordum ki bazi anlarda tetiklenmeme sebep oldu. Bu yuzden bir kac ay suren uzun bi surecte bitirebildim. Iceriginde fazlaca uygulamali, okuyucuyu yazmaya yonlendiren kisimlar var. Bu yontemle de farkindalik olusturarak daha olumlu dusunme bicimi kazandirmayi amac ediniyor.