geceler günlere bölünüyor, yaşam hep kendini hatırlanan o ilk anda bırakıyor. zaman öğretilerine güvenmekten başka, bir sesin soluğunu hatırlamaktan başka yapabileceğimiz bir şey kalmıyor geriye; oysa her şey, inanmak ve büyümek arasında, bir sarkacın ucunda duran ve bütün hafifliğiyle onca ağırlığa sebep olan o ilişkide saklı. şimdi oralarda, neler yapmaktasın? yenilik hissi çoğu zaman ferahlatıyor; eskiyle değiş tokuş etmeden yeni olanı inşa etmenin kuvveti çok güzel. umarım, ferahlayabildiğin zamanlardasındır ya da bu zamanların kıyısına yaklaşmışsındır. ben buralarda, sevmenin kıyısında oturarak güzel şarkılar dinliyor, keyifli masalara denk geliyor, var olanı sıkça özlüyor ve bir kedinin başını okşuyorum.