İrem
@iremmsvv
Ve insan en çok göğe vurgun, sonra zifiriliğe, şiire ve hep Allah'a...
Stj Dr.
2003
97 okur puanı
Kasım 2018 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Puan vermedi·312 syf.·
2026 7. kitabı
"Halide Abla geceleri yaşamayı severdi. Kendi yalnızlığına ortak olsun diye gece açan çiçekleri sevdi hep. Kim bilir belki de kendine benzetiyordu o çiçekleri."
Halide, yalnız kraliçe... Yıllarca sevgisiz büyümüş, yaşadığı her şeyi içine ata ata kendine hayatı dar etmiş, pişmanlıklarını sırtında taşımış, bir yandan da kardeşlerine ailesinin veremediği sevgiyi vermeye çalışmış... Ama bazen öyledir, ne kadar uğraşsan da o kuyudan çıkamazsın. Belki de en zoru insanlara verdiğin emeğin karşılığını alamamaktır, görünmez bir hayalete dönmektir. Halide'de olduğu gibi.
Kitap, eskiden yaşadıkları konağı satmak için uzun bir süre sonra bir araya gelen, bir gece birlikte geçiren ve geçmişleriyle yüzleşen 3 kardeşin hikayesini Halide'nin gözünden anlatırken, bir yandan da bundan 100 yıl evvelki bu konakta yaşayan Handan Hanım ve ona aşık olan Derviş Ali'nin hikayesini anlatıyor. Daha sonra bu hikayeler ilginç bir şekilde birbirine bağlanıyor.
Çok güçlü bir kalemi var yazarın, herkese tavsiyemdir.
Yarım kalmış hissedip, bir gün tamamlanmayı bekleyen herkese...
Keyifli okumalar dilerim...
10/10
2025 15. kitabı
Yıllardır kitaplığımda duran, bakışıp durduğumuz o kitap... Demek ki benim hazır olmamı bekliyormuş okumam için. İnsanın yalnızlığı... Çok derin ve anlaşılması zor bir konu. Dışardan gayet normal, insanlarla iletişimi yüksek görünen insanların bile nasıl bir yalnızlıkla kıvranıyor olabileceğini tahmin bile edemezsiniz. Çünkü yalnızlık etrafımızda olan değil, olmayan insan sayısıyla ölçülüyor. Belki bir, belki birçok kişiye yüklediğimiz anlamın kayboluşu ile ölçülüyor. Kaybettiğimiz güven duygusu, kazandığımız hayal kırıklıklarıyla ölçülüyor. Ve beklenenin gelmediği, o geçmek bilmeyen, sonsuzluğu andıran aylar, belki de yıllarla ölçülüyor.
Ama bazen de insan yalnız olduğunu anlamıyor. Ta ki birisi girip de hayatına, bütün boşlukları doldurana kadar... Sonra diyor ki insan demek ki bende böyle bir boşluk varmış. Sonra bir bakıyor ki onca anlam yüklediği o insan ondan gitmiş ve onu o boşluklarla başbaşa bırakmış. 
Hasan Ali Toptaş diyor ya bir şiirinde 'Ben sensizliği yalnızlık sanmıştım her keresinde'
Raif'in yaşadığı duygu da böyle bir şey sanırım. Hayattaki yalnızlığı ve Kürk Mantolu Madonna'nın hayatına girmesiyle yaşadığı değişimi o kadar ustalıkla işlemiş ki yazar, elinizden bırakamıyorsunuz kitabı. Haliyle bitince de uzun bir süre etkisinden çıkamıyorsunuz.
Çoğu kişi okumuştur zaten, okumayanlara da şiddetle tavsiye ediyorum.
Son olarak, yalnız hissettiğiniz zamanlar olacaktır ama köşenize çekilip hayata küsmeyin. Gezin, müzik dinleyin, insanları sevin her şeye rağmen vee kitap okuyun, kitapla kalın... Sevgiler, saygılar...
Hasan Ali Toptaş diyor ya bir şiirinde 'Ben sensizliği yalnızlık sanmıştım her keresinde'
Raif'in yaşadığı duygu da böyle bir şey sanırım. Hayattaki yalnızlığı ve Kürk Mantolu Madonna'nın hayatına girmesiyle yaşadığı değişimi o kadar ustalıkla işlemiş ki yazar, elinizden bırakamıyorsunuz kitabı. Haliyle bitince de uzun bir süre etkisinden çıkamıyorsunuz.
Çoğu kişi okumuştur zaten, okumayanlara da şiddetle tavsiye ediyorum.
Son olarak, yalnız hissettiğiniz zamanlar olacaktır ama köşenize çekilip hayata küsmeyin. Gezin, müzik dinleyin, insanları sevin her şeye rağmen vee kitap okuyun, kitapla kalın... Sevgiler, saygılar...
8/10
2023 12. kitabı
Daha önce çok şiir okumama rağmen okuduğum ilk şiir kitaplarından olan Ahlar ağacı beni derinden etkiledi. Ne kadar bazılarına basit görünse de bence gayet etkileyici ve güçlü bir kalemi var şairimizin. Annesini küçük yaşta kanserden kaybeder, babası da ileride başka bir kadınla evlenir, kendi de yaptığı 4 yıllık mutsuz evlilikten sonra hepten içine kapanır şairimiz. Çocukluğunu, pişmanlıklarını, hayat mücadelesini, yalnızlığını, anlatışı gerçekten "Ah!" dedirtiyor insana. Acılarını kelimelerin büyülü dünyasına saklanarak yaşamış Didem Madak. Okuyan herkes kendinden bir şeyler bulacaktır eminim. Okumanızı tavsiye ederim.
İlk üç vişneyi verdiğinde bahçedeki ağaç
Annem sevindiydi hatıralarım
Ah demişti.
Ah!
Üç küçük kırmızı dünya verilmişti sanki ona
Annem çok sevinmelerin kadınıydı.
Bazen sevinince annem gibi,
Rengarenk reçeller dizerim kalbimin raflarına
Annem çok sevinmelerin kadınıydı,
Sıcak yemeklerin
Başına diktikleri o taş
Ne zaman dokunsam soğuktur oysa,
Ben okşadığımda ama ısınır sanki biraz. (S:24)
Bir Arap şairi şöyle demiş,
Savaşta yenilen halkına,
"Ağlamayın, ağlamayın, acınız azalır!" (S:28)
"Renklerinden hiçbir pişmanlik duymayan siyah beyaz bir kadınım ben. Eski şarkıları, masalları ve yağmuru çok seven..."
Hepimizin şairimiz gibi kendi renklerimizi, hayatı, insanları sevebilmemiz dileğiyle...
