"Demek hayat böyle iki adım ilerisi bile görülmeyen sisli ve yalpalı bir denizdi.Tesadüflerin oyuncağı olacak olduktan sonra ne diye bir irademiz vardı? Kullanamadıktan sonra göğsümüzü dolduran hisler ve kafamızda kımıldayan düşüncelet neye yarardı?"
İnsan ruhunun çözülmez düğümleri bir muamma gibi önüne serilir.Kitaplarda okuduğun depresyon kelimesine bir cankurtaran simidi gibi sarılırsın.Çünkü nedense hepimizde,maddi olsun,manevi olsun,bütün dertlerimize bir isim takma merakı vardır.Bunu yapmazsak büsbütün çılgına döneriz.