sema
@iremsusema
yolum; sabır, derinlik ve kalıcı değerler üzerine kurulu.
17 okur puanı
Haziran 2024 tarihinde katıldı
Büyük cesâret ister, ömrüne ayna tutup: ‘Bu yol benim yolum değildir’ diyebilmek… Ve ardından kendi yolunu inşâ edebilmek.
Kapıları severim; devasalıklarını seyretmeyi, ardındaki gizemi hayal etmeyi... Ama aklımda tek bir soru: Hangi kapı beni uçakların bile ulaşamadığı o irtifaya çıkarır? Çünkü bazı yükselişleri motor gücü değil, eşiği geçme cesareti belirler.
“Trajedi, kaderle iradenin savaşıdır."
diyor Sadettin Ökten.
İnsan, bazen ömrünün bir menzilinde kaderine karşı iradesi ile mukavemet etmeye koyulur ve bunun uğruna derin bir mücadele verir. Gönlünün yahut aklının arzuladığı ihtimal uğruna, kaderin önüne koyduğu hakikati kabullenmek istemez; onu eğip bükmeye, kendi muradına göre şekillendirmeye çalışır. Bu çetin mücadele, insanın iç âleminden başlayıp dış dünyasına kadar uzanan bir kasırga gibi eser; ruhunu sarsar, zihnini yorar ve nihayetinde onu bambaşka birine dönüştürebilir.
Lakin o kasırganın tam merkezinde insan, kendisini derin bir sualin eşiğinde bulur: İrade, kader karşısında galip geldiğinde gerçekten hayırlı olanı mı elde etmiş olacaktır? Yahut direnmekten vazgeçip kaybetmeyi göze aldığında, uzun vadede kendisi için daha münasip olan nasibini mi kabul etmiş olacaktır? Zira kimi vakit arzuladığımız kader, hakikatte muhtaç olduğumuz kader olmayabilir…
"Sonra Paris’e git ve en büyük localarına gir, göreceksin ki, akrepler insan libası giymişler ve ifritler adam suretini almışlar.”
(Mesnevî-i Nûriye, Bediüzzaman Said Nursî)
İnsan libasına değil, ruhun kokusuna güven. Uyuşturucu ve Epstein davalarında adı geçenlere bakıyorum; para, makam ve şöhretle çevrili olmalarına rağmen yetinmemişler. Demek ki haz doyurmaz, yalnızca iştahı büyütür. “Canım ne isterse yaparım” sözü bu yüzden tehlikelidir; dizginsiz arzu insanı özgürleştirmez, yavaş yavaş esir alır. O arzuyu terbiye edecek bir ilke gerekir -işte İslam, bu sınır bilincinin adıdır.