Nehir D.
@irmak99
Evet, insanın tek yaptığı şey, iki kere iki dörtlerin peşine düşmek, okyanusları aşmak, bu uğurda seve seve yaşamını vermektir; ama öbür yandan aradığını bulacağı için de ödü patlar. Çünkü bulursa arayacak başka bir şeyi kalmayacağını hissetmektedir.
Kim bilir, belki ( doğruluğuna bel bağlayamayız kuşkusuz ) insanın yöneldiği tek hedef, hedefini elde etmek için harcadığı sürekli çabadır, başka bir deyişle yaşamın kendisidir. Oysa hedef iki kere iki dörtten, bir formülden başka bir şey olamaz; iki kere iki dört ise yaşam değildir, beyler, ancak ölümün başlangıcıdır.
İnsanın yaratmayı, yol açmayı sevdiği su götürmez bir gerçektir. Ama, sorarım size, neden bir yandan da insanoğlu yıkmaya, her şeyi darmadağın etmeye bayılır? Yanıtlar mısınız bu sorumu? Bu konuda birkaç sözüm daha var. Sakın insanoğlu hedefe ulaşmaktan, kurmakta olduğu yapıyı bitirmekten içgüdüsel bir ürküntü duyduğu için yıkmayı, bozup dağıtmayı seviyor olmasın? ( Bu işi yaparken öyle bir tat alır ki, değme gitsin! )
-Hadi, efendim; iş çizelge ile aritmetiğe kadar dayanınca iki kere ikinin dört etmesinden başka çıkış yolu kalmazsa iradenin ne önemi vardır? İradem işe karışmasa da iki kere iki dört ediyor. İrade bu mu demektir?