Vüsal Məmmədov
@isbook
21 okur puanı
Ocak 2022 tarihinde katıldı
Ev” içi doldurulması gereken bir kelime. Biz onu sadece mekân olarak algıladık. İçini sonradan hepimize yük olacak eşyalarla doldurduk. Kıymet verdiğimiz şey, insan değil eşya oldu. Değerli bir vazonun kırılması mesele haline gelirken, insanın kırılmasını sıradan görür olduk. Eşya, duygunun, ruhun önüne geçti. Televizyon dizileri bize büyük, heybetli evleri gösterdi. Uzun yemek masasının bir ucunda bir kişinin, diğer ucunda bir kişinin oturduğu, şaşaalı sofralara özendik. Sandık ki güzellik orada, zenginlik masadaki portakal suyunda, mutluluk uzun ve görkemli yemek masasında...
"Benim sensizlikten başka felakete şikâyetim yok."
Sayfa 340
Duygularımız sınırlarımızı belirler, asıl savaşanlar aslında hislerimizdir.
"Hırgür seviyorum," diye omuz silktim. "Elimde değil."
"Beni de o yüzden mi seviyorsun?"
"Seni sevdiğimi de nereden çıkardın?"
"Sen âşık oldum deyince ben de havaya girdim."
Sayfa 221
"Dünyaya sığamıyor değil de dünyadan taşıyor gibi.
Sayfa 187