Işıl Bulut
@isilbulutt
Yazdığım incelemeler kitabı tanıtım amaçlı değil kitabı okurken hissettiğim ve düşündüğüm, unutmak istemediğim için buraya yazdığım şeylerdir..
Bursa
26 Eylül 1979
80 okur puanı
Aralık 2017 tarihinde katıldı
Rüya gibiydi
Defne Suman, çok zor (zorluğu cesaret işi olmasından) bir kitap yazmış; yanlış anlaşılabilecek, farklı yanlara çekilebilecek..nitekim de yorumlarda bu olumsuz bakışı gördüm. Daha önce Çember Apartmanı'nda İstanbul'da zulüme uğrayan Rumları anlatmıştı. Bu kitapta Kürtleri, cumartesi annelerini işlemiş. Bir yanıyla siyasi bir roman olmuş. Kitabı çok beğendim, öyle akıcı ki elimden bırakamadım. Defne Hanımın tüm dünya azınlıklarına eşit yaklaşımını ben de paylaşıyorum. Onların dışlanışı, uğradığı zulüm, haklarının elinden alınması, adaletsizliğe maruz kalması..hep acı gerçekler bunlar..
Kitaptaki karakterlerin kusurlu olmalarını, Defne Hanımın bunları gayet sıradan şekilde okuyucuya sunmasını da sevdim. Karakterler öyle gerçek ki tanıdığım kişilere dönüştü neredeyse..
Biraz siyasi, biraz polisiye, biraz romantik bir roman..
Reklam
Bahçıvanın ölümü
Bahçıvan ve Ölüm'ü başta okumak istemedim. Hem çok popüler hem de duygusal konusundan etkileneceğimi düşündüm. Fakat festivalde Gospodinov'u dinleyince geciktirmeden okumaya karar verdim. Sonuç şaşırtıcı oldu; kişinin kendini çok hazırlayıp gardını almasından belki de bilmiyorum ama kitap maalesef beni etkilemedi. Kitabın başından beri aklıma 6 sene önce okuduğum Hasan Ali Toptaş'ın Kuşlar Yasına Gider kitabı takıldı. Bu kitabı okudukça onu da zihnimde paralel olarak yeniden okudum. Hatta nasıl bu kadar ayrıntılı hatırladığıma şaşırdım. Kuşlar Yasına Gider'de kullanılan metafor, oluşturulan atmosfer, çizilen karakterler, zaman geçişleri hepsi de çok başarılıydı. Beni derinden etkilemişti, düşüncelerimi geliştirip empatimi kuvvetlendirmişti. Dili duyguyu aktarmada oldukça başarılıydı. O kitabı okumamış olsaydım Bahçıvan ve Ölüm'ü çok beğenirdim diye düşünüyorum. (Her iki kitap da yetişkin bir oğulun yakalandığı hastalık sonucu babasını kaybetme sürecini anlatıyor.)
Evet tüm ayrıntısıyla gördüm, oradaydı..
Kitabı 4 hafta boyunca, yavaş yavaş okudum..anlatımı, kullandığı cümle yapısı ve içeriği nedeniyle yer yer eziyetli bir kitaptı. Sanat eserlerinin oluşumunu ayrıntılarıyla, belgesel havasında, obsesifçe anlatan bir eser. Kitaptaki 17 bölümden (bölümler birbirinden bağımsız) 2-3 bölüm çok hoşuma gitti, geri kalan kısımlar beni hiç ilgilendirmese de sabırla okudum. Başarılı bir eser, tıpkı kitabın konusunda bahsedilen sanat eserleri gibi ilmek ilmek dokunmuş. Fakat benim tarzım diyemem, yazarın bir başka kitabını da şu anki düşünceme göre okumak istemem...
YUNANCA DERSLERİ
Han Kang'ın en az beğendiğim kitabı bu kitap oldu. Diğer kitapların aksine bu kitabı Vejetaryen kitabındaki bazı duygu ve sembollerin tekrarı gibi geldi bana. İlk kez bir Han Kang kitabını okurken sıkıldım. Dil, kimlik, görmek ile ilgili yazdıkları etkileyiciydi ama diğer kitapları kadar etkilenmedim..
Sembollerle yüklü, anlaşılması güç ve zor okunan bir kitap. O kadar sayfa anlaşılmaz bir serüven okuduktan sonra kitabin son sayfalarında kendi kendime "evet, anlıyorum" dedim..ölümden korkan bir adamın (temeli çocukken ailesiyle savaştan kaçarken oluşan ve yaşlılık günlerini yaşadığı şu günlerde alnında bir ur belirmesiyle tekrar nükseden) ölümle yüzleşmesi ve hayatla anlaşmasını anlatıyordu. Gılgamış destanına yaptigi pek cok atıf da bunu destekliyor...kitabı kapatınca güzel bir kitap okuduğuma karar verdim ama Peter Handke'nin savaş suçlularını desteklemesini de aşamıyorum. Her ne kadar yazarların politik görüşlerini edebi eserlerinden uzak tutmaya çalışsam da yazara karşı içimde oluşan mesafe aşılacak gibi değil...
Reklam