“William James’in yüz yıl önce yazdığı gibi: Eğer bir kişinin toplumda başıboş bırakılıp kimse tarafından fark edilmemesini sağlamak fiziksel olarak mümkün olsaydı, bundan daha zalimce bir ceza vermek gerekmezdi.”
“İyi bir aforizma zamanın dişleriyle öğütülemeyecek kadar serttir ve aradan binlerce yıl geçse de tüketilemez ama her zaman besleyiciliğini korur. İşte edebiyatın büyük paradoksu budur, değişimin ortasında geçici olmayan bu gıda, tıpkı tuz gibi hep beğenilir, tadından hiçbir şey yitirmez.”