Her şey olmayan sevgili, hiçbir şey değildir...Edebiyat
Öyle sıkıcı, öyle durağan bir akışla yazılmış ki, ara sıra kitabı okunmayacak kitap rafına fırlattığım olmuştur. Neyse, biraz zorlama ve genel anlamda hayatın doğurduğu can sıkıntısının etkisiyle
Reklam
İğrençlik ve acılarla geçen bir çocuklukmuş. Nedense bana pek korkunç gelmedi, içinde yetiştiğimiz ortam farklı değil ya. İşkence ve dayaklara aldırmadım, o kalp kıran sözlere aldırdığım kadar. Ama
Kader Planının AcımasızlığıEdebiyat
İmkansız, karşılıksız, kaybedilmiş bir aşk… Henüz 25 yaşındayken Goethe, yüzyıllar ötede, tekrar tekrar yaşanacak bu varoluşsal sancıları kaleme almış. Mektuplardaki çıplak gerçeklik öyle bir yüze vuruyor ki, insan bir yerden sonra ‘yok artık’ diyor.
Werther imkansızın peşine düşmedi, kader planı onu imkansızlığın hapsine soktu. Neyi anlamıyor bu insanlar be! Sevmek eylemini neden hep o Lotte gibi kolay kurtulabilecek bir delilik olarak tanımlıyor? Neden küçümsüyor? Sevmenin bir eşiği olmadığı, dolayısıyla o deliliğin de bir sınırı olmayacağı, ya hep ya hiç bir durumluk olduğunu ne zaman anlayacaklar?
“Ne kimse ona sahip olacak, ne de o kimseye”
Werther’i okurken, gönlümü mü okuyordum? Çize çize yoruldum bende anlam çağrıştıran o özel cümleleri. Üstelik o günlük tarzındaki mektuplar, tıpkı bir gencin yazacağı tarzdan derleme roman. Neyi mi derliyor? Acı ile geçen dönemini, kaybedilen aşkını, uğruna öleceği imkansızı.
“Kendimi dışarı attım. Ey Tanrım! Sefaletimi görüyorsun ve ona bir son vereceksin.”
"Serenata" Eşliğinde Kaybolan Aşkı Geri Çağırma1000Kitap
Tek solukla okuduğum, kolay ve sürükleyici bir dille yazılmış bir kitap/roman. Ki dili o kadar basit ki, edebi olarak çok zayıf duruyor. Neyse, zaten anı yazıları olarak kurgulandığı için fazla sorun teşkil etmedi benim için.
Romanda beğendiğim bölümlerden birincisi, Max ile Kadın arasında geçen entellektüel tartışmalar. Bilgi olarak pek faydalı içerikti açıkçası. Katliamlarla ilgili bir çok yeni bilgi edindim ve de etkilendim.
İkinci beğendiğim bölüm ise, romanın ortasına doğru başlayan, ve diğer bölümlere nazaran gayet iyi yazılmış olan Max ile sevgilisi arasında geçen o hüzünlü aşk hikaye. Oradaki edebi dile geçiş göze çarpıyor, karakter betimleleri de kısmen başarılı aktarılmış. Hikayenin iyi yazılmış olması dolayısıyla, beni derinden etkiledi, ağlatacak dereceye kadar.
Beğenmediğim yönlere gelirsek, söylediğim gibi, fazla basit dille yazılması romanı piyasadaki diğer popüler kültür romanların yanına sokuyor. Hatta ona roman bile demek hata bence. Daha çok bilim-müzik-kurgusal anı gibi bir şeydir. Diğer beğenmediğim yanı, 80 yaşındaki adamla Maya arasında geçen ve bir sindiremediğim o aşk. O iki karakterin okura yeterli bir şekilde anlatılmaması, ve oradaki aşkın doğru işlenmemesi sebebiyle, o aşk hikayesi bana absürt geliyor.
Kemanla çalınan Serenad, şile sahilinin kasvetli dalgaları ve kaybedilmiş aşk… Acının pekiştirildiği o sahne. Geçmişe geri dönmeye iten hasret ve ızdırap… Sayıklıyoruz, notaları unutuyoruz ve geri dönemiyoruz. Sonsuza dek sürecek işte, Maya gibileri de çıkmayacak karşına. Neyse.
Tamamlanmamış Bir Miras1000Kitap
Duygularımı ifade etmekte tereddüt ediyorum çünkü kendimi pek duygu belirtecek konumda görmüyorum. Duygularımdan şüphe duymaya başladım ve kendimi taksirle suçladım. Zira içimde direnmeye meyilsiz,
Reklam